PoRaEmOn's profile~[~[ PoRaEmOn MaRiO PaPe...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    April 23

    เปิดเทอมใหม่อีกละ..T^T

    หลังจากปิดเทอมไปได้ 2 อาทิตย์ (โคตรจะนานเลย)
    ช่วงที่ปิดเลยมีเวลาทำงานปั้มเงินได้เต็มที่หน่อย
    ตอนนี้สบายดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพื่อนๆสบายดีกันป่าว
    ทำไรกันอยู่มั่ง ใครทำอะไรอยู่ที่ไหนก็ส่งข่าวกันมั่งนะ
     
    ช่วงนี้ไม่ได้ไปไหนเลย รูปก้ไม่ได้ถ่าย
    แต่ราวๆปลายเดือนที่มหาลัยมี Field Trip ที่ไหนยังไม่ได้คุยกัน
    แต่จะเอารูปมาฝากละกัน เหอๆๆ
    March 03

    เข้าเดือนที่ 3 แล้ว

    นี่ก็เข้าเดือนที่ 3 แล้วฮะ ที่มาอยู่ที่นี่
     
    อากาศไม่เปลี่ยนอะไรมาก มีแต่ ฝน + หนาว สลับกันไป
     
    สอบกลางภาคก็ผ่านไปแล้ว ทำได้อ่า แต่ไม่รู้อาจารย์ให้ผ่านหรือเปล่า
     
    ตอนนี้ก็มีแต่งานกับงาน ต้องพยายามมากๆๆ
     
    เก็บเงิน เอาไปทำในสิ่งที่ตัวเองหวังไว้
     
    ว่าแต่ ตอนนี้มีเท่าไหร่ ยังไม่ได้นับเลย???
     
    ไม่มีเวลาอ่ะ
     
     
    February 08

    Hua Tian Cuo (The Mistake Made at The Flower Field)

    花田錯

    夜好深了 紙窗裡怎麼亮著
    那不是徹夜等候 你為我點的燭火
    不過是一次邂逅 紅樓那一場夢
    我的山水全部褪了色 像被大雨洗過

    杯中景色鬼魅 忘了我是誰 心情就像夜涼如水
    手裡握著蝴蝶杯 單飛 不飛不歸

    * 花田里犯了錯 說好 破曉前忘掉
    花田里犯了錯 擁抱 變成了煎熬
    花田里犯了錯 犯錯 像迷戀鏡花水月的無聊
    花田里犯了錯 請 原諒我多情的打擾 *

    醉 怎麼會喝醉 美 因為你的美 愛匆匆一瞥不過點綴
    飛 看大雪紛飛 卻 卻再找不回 被白雪覆蓋那些青翠
    當時空成為擁有你唯一條件 我 又醉
    琥珀色的月 結成了爽的淚 我會記得這段歲月

    Repeat *

    我的山水全部褪了色 多情的打擾請原諒我
    不是這樣為我點的火 在那花田里我犯了錯
    我的山水全部褪了色 多情的打擾請原諒我
    不是這樣為我點的火 在那花田里我犯了錯

    ...............................................................................................................................


    ye hao shen le zhi chuang li zhem me liang zhe
    na bu shi che ye deng hou ni wei wo dian de zhu huo
    bu guo shi yi ci xie hou hong ying na yi chang meng
    wo de san shui quan bu tui le se xiang bei da yu xi guo

    bei zhong jing se gui mei wang le wo shi shui xin qing jiu xiang ye liang yu shui
    shou li wo zhe hu die bei dan fei bu fei bu gui

    * hua tian li fan le cuo shuo hao po xiao qian wang diao
    hua tian li fan le cuo yong bao bian cheng le jian au
    hua tian li fan le cuo fan cuo xiang mi lian jing hua shui yue de wu liao
    hua tian li fa le cuo qing yuan liang wo duo qing de da rao *

    zui zhem me hui he zui mei yin wei ni de mei ai cong cong yi pie bu guo dian zhui
    fei kan da xue fen fei que que zao zhao bu hui bei bai xue fu gai na xie qing cui
    dang shi kong cheng wei yong you ni wei yi tiao jian wo you zhui
    hu po se de yue jie cheng le shuang de lei wo hui ji de zhe duan shui yue

    Repeat *

    wo de san sui quan bu tui le se duo qing de da rao qing yuan liang wo
    bu shi zhe yang wei wo dian de huo zai na hua tian li wo fan le cuo
    wo de san sui quan bu tui le se duo qing de da rao qing yuan liang wo
    bu shi zhe yang wei wo dian de huo zai na hua tian li wo fan le cuo

     

    Not at all, I'm very love this song.
    And I'll try to singing,too - Huo Tian Cuo

    January 27

    I'm Studying Now.....

    It's close for a month for me to lives in USA. My opinion will be change a little.
    It's about many people and anythings in here.
     
    Many People want to come to USA for work , study , travel and all. They said "America is the best nation for do anythings by don't be afraid (except police)" that true!!! ,Coz you have many chance for do that. Right! something  doesn't like a dream. If you try you got that.
     
     
    Althrough I'm coming here already ,but I don't know how can I do my best. I love a school ,children and I wanna be a teacher. Somebody plz understand me!
     
    But now I can't look my back, my target is in front of me. I dunno what's happen on the future. But I'll do anything 4 the best that I can.
     
    Oh! I have many friends in here. They're nice guy everyone.
     
    เรียนไม่ยากฮะ แต่เหนื่อยงาน งานเยอะเป็นบ้าเลย เพื่อนๆพี่ๆน้องๆครับ  งานหนักไม่ฆ่าคน แต่ถ้าทำไม่ถูกใจคน ก็จะมีคนโดนฆ่า เหอๆๆๆ ไงอ่ะนี่ 
    January 11

    วันนี้ วันเกิดครับ

    ไม่มีไรครับ แค่อายุ 23 แล้ว
    เป็นปีที่ได้มีวันเกิดนอกราชอาณาจักร เป็นครั้งแรกในชีวิต
    ก็ไม่มีอะไรอีกนั่นแหละครับ
    ขอพรวันเกิดเรื่องเดียว
     
    "เมื่อไหร่จาเรียนจบคร้าบ เหอๆ ยากจัง"
     
     
    คิดถึงทุกๆคนนาคร้าบ ระวังเป็นหวัดเน้อ
    January 05

    มาถึงอเมริกาแล้วครับ

    มาถึงตั้งแต่วันที่สองแย้ว หนาวมากๆ หนาวกว่าเดิมอีก
    แถมตอนนี้มีฝนตกด้วย
    เหอๆ คิดถึงทุกๆคนจังเลยอ่ะ เป็นไงกันบ้างทำงานเหนื่อยไหม สอบได้คะแนนดีกันหรือเปล่า
    น้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนสบายดีนะ
    มีอะไรก็บอกกันได้ เล่าได้ทุกเรื่องเลย
    อ่อ ถ่ายรูปมาเยอะเลย เด๋วเอาลงมาให้ดูก็แล้วกัน เหอๆ
     
    ปล.วันนี้ไปสอบใบขับขี่มาด้วยอ่ะ ผ่านข้อเขียนครับ แถมเกือบเต็มด้วย
    ก็มันเป็นภาษาไทยนี่หว่า เหอๆ
    December 26

    ลาก่อน(ชั่วคราว)ครับ ประเทศบ้านเกิด

     
    ก่อนอื่น ขอบคุณน้องๆทุกคนที่จัดงานให้ครับ ประทับใจจริงๆ เหอๆ
    โดยเฉพาะสายรหัส มันเป็นอะไรที่พี่ให้ความสำคัญมาก
    ไม่สำคัญว่าน้องจะมาจากไหน เป็นลูกใคร
    แต่ถ้ามาเป็นพี่-น้องร่วมสายรหัส กับพี่ปอร์แล้ว
    รักตายเลย เอ้า!! 
     
    จะเดินทางวันที่ 2 มค. 50 ครับ สายการบินคาเธ่ย์ฯ 08.25 น.
    ถึงไม่ใช่ครั้งแรก แต่นี่คือครั้งที่นานที่สุด ที่ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น
    กลับมาอีกทีเมื่อไหร่ไม่รู้อ่า 5 ปี 8 ปี หรือ 10 ปี
    ถ้ากลับมาอีกที น้องๆ หลานๆ เหลนๆ คงจบกันแล้ว (ถ้ายังไม่อยากจบก็บอกนะ)
     
    นึกภาพว่าเพื่อนๆ คงจะแต่งงานกันหมดแล้ว (ใครยังไม่อยากแต่งก็บอกอีกเหมือนกัน)
     
    เหอๆๆ เอาเป็นว่า ขอให้ทุกคนโชคดีครับ เจอกันอีกที ผมคงไปอัพสเปซที่อเมริกาเป็นที่เรียบร้อย
     
    สอบให้ได้คะแนนเยอะๆล่ะทุกๆคน
     
    ปอร์เอง
    December 09

    จะรับปริญญาแล้วครับ

    เหอๆ 4 ปีนี่มันเร็วจริงๆแฮะ
    เหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อ 3 เดือนก่อนเลย
    คิดถึงวันแรกที่เข้ามหาลัย ..........
    ใส่เสื้อกล้าม(ตอนนั้นมีกล้าม ตอนนี้ไม่มีแล้ว) กางเกงยีนส์เก่าๆ เป้ใบใหญ่ๆ 1 ใบ 
    ใส่แว่นตาสีๆ (แนวอิ๊บอ๋ายเลย) เงินอีกไม่กี่ร้อยบาท
    มาเข้าค่ายวิศวะที่ชมรมวิชาการจัดขึ้น 14 วัน
    สนุกครับ รู้จักแมร่งเกือบทั้งมอเลย (โดยเฉพาะสาวๆ คณะแพทย์ ทันตะ และเภสัชฯ)
    จากนั้น เข้าค่ายมอ 3 วัน 2 คืน
    ไม่พอกลับมาเข้าค่ายจังหวัดอีก 2 วัน
    อ่า ... ออกค่ายร่วมเดือนเลย
     
    มาทำสถิติดีกว่า
     
    รู้จักคนแรกในมอเลย (ผู้ชาย)................เขต (เทคโนฯ) เพราะนั่งหลังตอนสอบสัมภาษณ์ พี่เค้าให้ทักทายกัน เออ รู้จักคนแรกเลย
     
    รู้จักคนแรกในมอเลย (ผู้หญิง) ................ อืม..ชื่อไรหว่า อ่อๆๆ ชื่อป๊อป อยู่คณะเกษตร คนนี้สนิทมากตอนเข้าค่าย
     
    พี่เลี้ยงคนแรก .............. พี่อัม (Eng จบไปแย้ว) เหอ ๆ มาที่มอวันแรกๆ ก็พี่คนนี้ล่ะ ที่ให้ยืมรถไปซื้อข้าว
     
    ทริปที่สนุกสุดๆ .............. ค่ายวิศวะตอนปี 1 ครับ สุดๆแล้ว สันฯนรกกับ 4 จตุรเด้าแห่ง EN 2 ทุ่ม จนถึง เกือบเที่ยงคืน
     
    อาจารย์คนแรกที่ได้เรียน ............... อ.คริส ( สอนวิชาภาษาอังกฤษอ่า เหอๆ )
     
    อาหารมื้อแรก ................... กระเพราไก่ไข่ดาว (ร้านไหนไม่รู้ พี่อำซื้อให้)
     
    วันแรกที่ใส่ชุดนิสิต ................. วันมอบตัวครับ ( ใส่ถ่ายรูป )
     
    ประทับใจสุดๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนยังไงล่ะครับ
      
     
    November 16

    เมื่อความทรงจำ(สีฟ้า)เริ่มกลับมา

     

    ก่อนอื่นต้องขอบคุณเต้ยมากๆ

    ที่ช่วยกู้ไฟล์อันเก่าแก่ของรุ่น 38 ออกมาจากวัสดุบันทึกที่แสนโบราณ
    อย่างม้วนวิดีโอเทป เป็นต้น
    ขอบอก นี่แค่น้ำจิ้มๆ มีตอนงานกลางคืนด้วย เหอๆ แต่งชุดลีดเดอร์ซะหล่อเลย(หลงตัวเอง)
    พอได้กลับมาดู น้ำในตาก็เริ่มซึมๆอกมา
    ไม่ใช่เพราะได้ดู I sorry,I love you หรอกนะ
    แต่เพราะความหลังสนุกๆ?? ในตอนนั้น
    มันเข้ามา และเริ่มรื้อฟื้นเรื่องราวต่างๆ อย่างเห็นได้ชัด
    คอยๆฟื้น ค่อยๆชัดเจน
    จนในที่สุด ก็เป็นมโนภาพออกมาทั้งหมด
    จนต้องนั่งหัวเราะอยู่คนเดียว อาจจะรวมถึงร้องไห้ด้วย
    อีกไม่ไก่วัน คงได้พบกันแล้ว
    แต่ก็เป็นอีกไม่กี่วัน
    ที่เราจะได้พบหน้ากัน (อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย)
    เพราะการศึกษา ณ ที่แห่งนี้ ได้สิ้นสุดลง
    แต่การผจญโลกแห่งความจริง นั้นเพิ่งเริ่มต้น

    ปล.คิดถึงเพื่อนๆ + พี่เชียร์ในตอนนั้นจัง เหนื่อยกันทุกๆคนเลย
    แต่เราก็ซ้อมเหนื่อยกว่านะเฟ้ย! เป็นลีดเดอร์ ซ้อมดึก ตี 3 เลิกทุกวัน
    แถมต้องเดินกลับหอคนเดียวอีก อีกทั้งต้องลีดฯ 2 ครั้ง เทอม 1 และเทอม 2
    ซ้อมมันทั้งปีนั่นแหละ ฮือๆๆๆๆๆๆ
    คิดถึงตอนนั้นจัง

    November 09

    บ้าน......HOME

    ใครคิดถึงบ้านมั่ง ยกมือขึ้น
     
    ใกล้จะได้กลับบ้านแล้ว (ไม่ใช่บ้านเก่านะเออ ยังไม่อยากตาย มีเรื่องต้องทำอีกเยอะ)
    หวังว่า(ถ้าได้กลับ) จะได้เที่ยวเมืองไทยให้เต็มที่ ก่อนที่จะ.....ไม่ได้กลับมาอีกนาน....
    น้องๆ เพื่อนๆ คนไหน สนใจให้ทำนายโชคชะตา
    เจอกันที่คณะครับ ราวๆ วันที่ 15 - 17 ธ.ค. 49 
    จะดูให้ฟรีๆเลยเอ้า (ปรกติก็ดูให้ฟรีอยู่แล้ว เหอๆ)
     
    ที่นี่หนาวจัง กลับไป กลับมาเมืองไทยอยู่นั่นล่ะ
    อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งไม่ได้ซักที
    ก็เส้นลายมือมีเส้นเดินทางออกจะเด่นอย่างนั้น
    อยู่กับที่ไม่เกิน 5 ปี
    จริงๆนะ ตอนที่บวชเป็นพระเมื่อต้นปี
    พระยังทักเลย
    ก็จริงแฮะ ไม่เคยปักหลักที่ไหนเกิน 5 ปีซักครั้ง
    คราวนี้ล่ะ จะลองดูซิว่า
    จะอยู่ที่นี่ (CA) ได้เกิน 5 ปี รึเปล่า
     
    คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนนะคร้าบ.......แล้วพบกันนะ
    ปอร์เอง 
     
    ปล.เรียนยากง่า ฮือๆๆๆๆ
    October 05

    มาบอกลา (ชั่วคราว)

    ถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ สุดที่รักทุกคน

                   ตอนนี้ได้ที่เรียนเป็นหลักเป็นแหล่งแล้ว คือที่นี่ http://www.psuca.edu/ หรือ Pacific States University เป็นมหาลัยที่มีชื่อทางด้านการเรียนบริหารและจัดการที่สุดแห่งหนึ่งของอเมริกาเลยที่เดียว แต่คนเรียนอย่างตัวเราไม่ได้มีชื่ออะไร จะจบป่าวก็ไม่รู้ เห็นวิชาเรียนแล้วเหนื่อยชิบ มีแต่ Account กะว่าหนีคณิตศาสตร์ไปได้แล้ว แต่ต้องมาเจออีก แถมไม่ใช่ภาษาไทยด้วย โอ้แม่เจ้า ทำไม ทำไมต้องเจอแบบนี้ด้วย 
                   อีกอย่างตอนนี้ที่นี่กำลังหนาวเลย คาดว่าหิมะอาจจะตกมาให้เห็นพอประมาณ แต่ถามเพื่อนๆดูเห็นว่าหนักตอนช่วงสิ้นปี กล้องก็ไม่มี อยากถ่ายรูปใจจะขาด จะไปขอรูปไอ้รูมเมทก็ไม่รู้ว่ามันถ่ายเราไว้มั่งป่าว เหอๆ ถ่ายสาวๆเอเชีย เด็กเกาหลีน่ารักแสดเลย อิอิ

                   ตอนนี้จะหายหน้าหายตาไปพีกนึงเพราะต้องใช้เวลาปรับตัวกับที่นี่พอสมควร แต่ก็ไม่หายไปเลย e-mail จะพยายามตอบอยู่เรื่อยๆ และก็จะเข้าไปดูบอร์ดคณะบ้างเป็นระยะๆ
                   ยังไงก็คิดถึงทุกๆคนมากๆ รักษาตัวล่ะ ระวังไม่สบาย
                    
                                                                 จาก ปอร์เอง

    ปล. ใครจะคุยอะไร หรือติดต่อไรก็เมลล์เดิมเน้อ อ่านเมลล์อยู่ทุกวัน
    September 29

    One Day or Another

    My Schedule
    04.30 AM - Wake up
    04.35 AM - Open destop computer
    04.40 AM - Check E-mail / MSN / Reading News
    05.30 AM - Take a Shower / Brush / etc.
    06.30 AM - Viewing Webboard / etc
    08.30 AM - Office time / Study
    12.00 AM - Lunch
    16.00 AM - Home time
    18.00 AM - Dinner
    19.00 AM - Free
    22.00 AM - Sleep time

    ---------------------------------------------------------------
    ตื่นตี 4 ตื่นมาเปิดคอมเลย (หน้าไม่ล้างด้วย) เช็คเมลล์ อ่านข่าว แล้วก็เรื่อยๆ วันๆนึงนี่ผ่านไปเร็วแฮะ
    พอดีว่าง แล้วบังเอิญว่า เอาเบอร์โทรศัพท์ที่เก็บไว้ใน Exel มาเปิดดู หุหุ
    เบอร์เพื่อนที่เกือบลืมไปแล้วทั้งนั้นเลย เพื่อนคณะพยาบาล วิทย์แพทย์ แพทย์ สหเวช มนุษย์
    ที่เคยแลกเบอร์กันตอนที่โทรศัพท์ Nokia 3310 ยังมีราคาหมื่นกว่าบาท
    เคยขอเบอร์เพจ ของเด็กคณะเภสัช ในตอนที่มือถือเพิ่งส่งข้อความได้(ตอนนี้มันรับ-ส่งไฟล์วิดีโอได้แย้ว)
    เคยเก็บตังค์ซื้อแฟลชไดร์ฟ 128 MB ในราคา 1,500 กว่าบาท (ตอนนี้ 1GB พันกว่าบาท เหอๆ)

    นึกแล้วเร็วดีเนอะ ไม่รู่ว่า สิ้นปีนี้จะเจอเพื่อนๆกลุ่มที่ว่ามานี้ รึเปล่า
    ตอนนี้ทำอะไรกันอยู่ สบายดีไหม ตอนนี้คงเปลี่ยนเบอร์กันหมดแล้ว
    คิดถึงเพื่อนๆทุกคนจริงๆ ลองมาอยู่ในที่ๆ ไม่มีคนไทยเลยสิ
    มันเหงา ไม่รู้จะพูดกับใคร ตอนอยู่ที่เมืองไทย ถึงเป็นช่วงปิดเทอม
    ก็ยังมีคนที่ไม่กลับบ้าน อยู่เป็นเพื่อนเราหลายๆคน 
    ยกพวกไปกินหมูกะทะ ร้องคาราโอเกะ ดูหนัง
    อยากกลับไปเวลานั้นจังเลย

    ตอนนี้แอบเหนื่อยนิดๆแฮะ แต่ก็รู้ว่ามันก็เหนื่อยทุกคนล่ะ
    นึกเหงา เลยนั่งอัพสเปซ ปรกติไม่เขียนแนวนี้นะ
    แต่เหงาจริงๆนี่ ทำไงได้
    ใครจะให้ดูดวงให้ บอกกันใน MSN ได้เพราะส่วนใหญ่จะออนทั้งวัน
    อ่อ ทั้งวันของที่นี่นะ เอาเวลาไทย -14 ชม. ก็จะได้เวลาที่นี่
    เป็นสุขๆนะทุกคน ขอให้ได้คะแนนดีๆ ในการสอบ  

    ----------------------------------------------------------------------
    ปล.ปีเตอร์ เคร้าซ์สุดยอด
    Liverpool 3 - 2 Galatasaray




     

    September 16

    โน๊ตบุ๊คของผม ตายตามแมวไปแล้ว

    หลังจากที่แมวตาย ก็มาเจอกะเรื่องปวดหัวอีก
    โน๊ตบุ๊คคู่บุญที่ฟันผ่าอุปสรรคมาตลอด 4 ปี
    (ไปถามเต้ยกับณุ และเพื่อนๆที่บ้านได้)
    มันคือที่รวมของความสนุกสนาน งาน ความฝัน ความคิด+จินตนาการกิ๊กก๊อก
    มันคือทุกอย่างนั่นแหละ

    ย้อยไปเมื่อ 2 วันก่อน เปิดเครื่องตามปรกติ แล้วมันไม่ติดซะงั้น
    พัดลมไม่หมุนแฮะ ไงดีหว่า
    ส่งร้านละกัน
    ผ่านไป 30 นาที(ซ่อมเร็วชิบ เมืองไทยทิ้งไว้ 1 วันแล้วคอยมาเยี่ยม)
    เค้าบอกมาได้ใจความดังนี้
    "I sorry I can't to fix this coz there is something error in the mainboard.
    You should buy a new one better than try to fix that."
    คงไม่ต้องแปลนะ เหอๆ แต่บางอันยังไม่เสีย เลยได้ Harddisk External มาใช้ตัวนึง(ก็ถอดมาจากในนั่นล่ะ)
    แล้วเครื่องล่ะ ใครจะเอา?????
    August 30

    แมวของผม......ตายแล้วครับ

    เศร้าเลยครับ โดยที่เรื่องมีอยู่ว่า .. ... ..... ......
    เมื่อเกือบอาทิตย์ที่แล้ว ในระหว่างที่กำลังเดินเล่นรอบบ้าน มีแมวน้อยตัวนึงมันคลานด้วย 2 ขาหน้า เข้ามาหาผม
    ใช่ครับ 2 ขาหน้าจริงๆ เพราะ 2 ขาหลัง อาจจะรวมถึงอวัยวะส่วนล่างที่ขยับไม่ได้ด้วย
    ผมเลยพาไปหาหมอ
    หมอบอกว่าอาจจะเป็นการที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ถ้าไม่ตกต้นไม้ ก็ถูกเตะ

    ผมเอามันมาพยาบาลอยู่ 5 วัน
    วันที่ 6 มีอะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ผมนั่งเล่นกับมัน สภาพมันในตอนนี้ น่าสงสารมากครับ
    ผมพยายามเล่น แง้วๆ กับมัน เกาหัว เกาหู และป้อนนม
    ผมป้อน ป้อน และป้อนจนวาระสุดท้ายของมัน ลมหายใจมันหยุดลงแล้ว
    ก่อนมันไป มันร้อง แม๊ว มาทีนึง เหมือนบอกว่า จะไปแล้วนะ
    มันนอนนิ่ง หลับตา เหมือนกับหลับเลย
    ไปดีนะเจ้าเหมียว
    ชั้นคงได้เจอแกอีก
    .............................................................................................................................
    August 24

    บทสรุปของอนาคต(ของเราเอง)

    เอาล่ะ ในที่สุดก็มาลงที่นี่ www.pacificu.edu เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในสาขาการจัดการ และธุรกิจ ตอนเด็กๆไม่ชอบธุรกิจนะ แต่ตอนนี้ต้องมาเรียนธุรกิจ เหมือนที่เขาเคยบอกไว้ว่า "ยิ่งหนียิ่งเจ็บตัว ยิ่งเกลียดกลัวยิ่งได้เจอ" เฮ้อ ! หนีไม่พ้นจริงๆ
    แล้วที่ผ่านมามีค่าแค่ไหนฟะ!
    นั่นอ่ะดิ ที่ผ่านมามันมีค่าแค่ไหน
    มีสิ ทำไมจะไม่มีล่ะ
    ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีค่าในตัวมันเอง ไม่ว่าจะลงเอยแบบไหน
    หนทางที่ผ่านมามันย่อมมีค่าเสมอ เราก็ได้เจอเพื่อนๆที่มีค่าที่สุด
    เจออาจารย์ที่มีค่าที่สุด และเจอพี่-น้องที่มีค่าที่สุด
    ตอนนี้แผนที่จะกลับเมืองไทยระหว่างเรียนคงไม่มีอีกแล้ว
    รับปริญญาเสร็จ คงเดินทางเลย และอยู่ยาวด้วย
    ไม่รู้อีกกี่ปีถึงจะได้กลับเมืองไทย
    คิดถึงทุกๆ คนมาก อยากอยู่ในช่วงเวลาที่มีพวกเราทุกคนอยู่ด้วยกันอีก
    แต่......คงไม่มีแล้วล่ะ
    ..............................
    ..............................
    ..............................
    อยากกลับไปเป็นปี 1 อีกครั้งจังเลย เหอๆ
    (เขียนเสร็จขอร้องไห้ก่อนนะ ฮือๆๆๆ)

    ....................................................................................................................................................

    เกือบตายแล้วลิเวอร์พูล ดีนะที่ยังเข้ารอบ
    You'll never walk alone!!!!!!!!!!!!

    ....................................................................................................................................................



    August 19

    ว่ากันด้วยเรื่องเรียนต่อ ภาค 2 : เมื่อความฝันไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง



    ทำอย่างไร เมื่อความฝันที่วางเอาไว้ กลับไม่เป็นอย่างที่คิด
    บางคนมีความฝัน หากทำได้สำเร็จ เขาคือคนที่โชคดีที่สุด
    บางคนไม่มีความฝัน อยู่ไปวันๆ ตามกระแสโลก ไม่คิดอะไรเลย เขาคือคนที่โชคร้ายที่สุด
    แต่บางคน มีความฝัน ทำได้อย่างที่ฝันแล้วครึ่งทาง แต่ต้องหยุดเพื่อบางสิ่ง เขาเป็นคนประเภทไหนดีล่ะ
    โชคดี หรือ โชคร้าย

    ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคำตอบที่ได้จากแม่คือการที่เราต้องรับกิจการของแม่มาทำต่อ แม้ว่าเราจะยกคำอธิบายมามากมายเพียงใด ก็ไม่อาจล้มความตั้งใจของแม่ได้
    ใจนึงก็อยากจะไปตามทางที่เราฝันไว้ให้สำเร็จ  แต่อีกใจนึงสิ รู้สึกสงสารแม่
    หลังจากเสียพ่อไป แม่สร้างเนื้อสร้างตัวมา 15 ปี ยอมห่างจากลูกของแม่คนนี้ถึง 15 ปี เพื่อที่จะสร้างความมั่นคงในชีวิตให้กับทุกคนในบ้าน จนมีกิจการที่มั่นคง
    แต่หากแม่ไม่อยู่ ใครจะรับกิจการนี้ต่อล่ะ

    เราเป็นลูกคนเดียว รู้ว่าแม่เหนื่อยเพื่อเรา ทำทุกอย่างเพื่อเรา แล้วเราจะทำเพื่อแม่บ้างไม่ได้เหรอ
    เพียงยอมทิ้งความฝันที่เราอยากจะไป เพื่อทำในสิ่งที่คนที่เรารักที่สุดต้องการ 
    มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพียงแค่เอาความฝันเก็บใส่กล่องที่เรียกว่า "เบื้องลึกของจิตใจ" แล้วเอาไปไว้ในที่ๆลึกสุดของที่แห่งนั้น
    เผื่อวันนึง โอกาสมาถึง ค่อยเอาความฝันนั้นเปิดออกมา

    ตอนนี้ ขอทำในสิ่งที่แม่ต้องการ ก่อนก็แล้วกัน เรื่องอื่นคงต้องไว้ทีหลัง 
    หลับให้สบายนะ เจ้าความฝัน เดี๋ยวถึงเวลาจะปลุกขึ้นมา 
     .....สู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้งหนึ่ง..... 

    ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    พอดีเอารูปเพื่อนๆมาเปิดดู น้ำตาไหลแฮะ
    ไม่รู้ว่าในช่วงชีวิตนี้จะได้เจอเรื่องราวแบบนี้อีกหรือเปล่า
    เร็วเนอะ 4 ปีเนี่ย
    สนุกกับการทำฝันให้เป็นจริงนะทุกๆคน

    แสดเอ๊ย ลิเวอร์พูลเสมอ เซ็งๆๆ
    -------------------------------------------------------------
    August 02

    ว่ากันด้วยเรื่องเรียนต่อเมืองนอก.....ภาค 1

    ที่มาจากเว็บนี้ http://www.thaistudyabroad.com/index.php

    ซึ่งในขณะนี้ที่เรากำลังหาที่เรียนต่อในอเมริกาอยู่นั้น เหอๆ เกิดคำถามที่ว่า เรียนอย่างที่ชอบ หรือเรียนตามความต้องการของตลาดแรงงานดีล่ะ

    เราต้องมาทบทวนก่อนว่าเราเรียนเพื่ออะไร
    1. เพื่อเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการเลี้ยงชีพ และไปให้ถึงยัง ego ของตนเอง
    2. เพื่อให้เป็นที่ต้องการของตลาดแรงงานในสังคมโลก

    คำถามนี้เคยเกิดขึ้นมาครั้งหนึ่งเมื่อตอนผมจบมัธยมปลาย  - เลือกข้อ 1 ครับ
    เหตุผลน่ะเหรอ ผมอยากเป็นคุณครูนี่ครับ อืม ไม่เลวแฮะความคิดนี้
    ผมเรียนมาด้วยความรักในอาชีพนี้มา 4 ปี จนจบ อืม แล้วไงต่อล่ะ
    เมื่อผมได้สัมผัสศาสตร์ของการถ่ายทอดแล้วรู้สึกหลงไหลแฮะ การเป็นผู้ให้นี่ดีเนอะ รู้สึกว่าการทำให้คนอื่นฉลาดเนี่ยนอกจากจะได้บุญแล้ว ยังรู้สึกว่าได้กุมความเชื่อใจของลูกศิษย์ไว้อีกด้วย

    ต่อๆ หลังจากจบแล้วอยากที่จะรู้ให้ลึกกว่านี้อีก คำตอบคือการเรียนต่อไงครับเพื่อนๆทั้งหลาย
    อ่ะ แล้วจะเรียนไรอ่ะ นี่ล่ะปัญหา กลับไปอ่านคำถามใหม่
    เมื่อได้ผ่านชีวิตในมหาลัยมา ทำให้รู้ว่าเราน่าจะอยู่ที่ไหน ผมเปลี่ยนใจละครับ ผมได้ทำตามใจตัวผมที่ต้องการแล้วคือการเรียนเพื่อที่จะเป็นคุณครู ผมมาเลือกข้อ 2 แล้ว

    - ถาม ทำไมไม่เรียนอย่างที่ชอบล่ะ
    - ตอบ มันก็เรียนได้หมดทุกสาขาแหละครับในปริญญาโทเกี่ยวกับการศึกษา ผมเลยเลือกข้อ 2 ไง

    มาถึงปัญหาต่อไป เรียนไหนดีอ่า

    ในอเมริกามี 53 มลรัฐ แต่ละมีมหาวิทยาลัยมากมาย ถ้าจะให้ดีต้องพิจารณาถึงองค์ประกอบดังนี้
    1. เงิน สำคัญมาก ไม่มีไม่ได้ อย่างน้อยต้องดูค่าครองชีพในพื้นที่นั้นๆด้วยว่าเป็นอย่างไร แพงหรือเปล่า
    2. มหาวิทยาลัย รองลงมาครับ ดูว่ามหาวิทยาลัยเนี่ยมีสาขาที่เราต้องการหรือไม่ ถ้ามี แล้วเป็น ม. ที่มีการสอนดีหรือเปล่า
    3. ที่พัก หากมี 2 อย่างข้างบนแล้ว ที่พักเป็นเรื่องสำคัญ หากอยู่ในที่ๆมันมีแต่ Gangster ละก็ วิ่งหลบห่ากระสุนพร้อมฟังเสียงแร็พทั้งวันแน่ๆ
    4. องค์ประกอบอื่นๆ ความรู้ทางภาษา การปรับตัว สุขภาพ ฯลฯ

    ข้อ 3 ไม่มีปัญหาแน่นอน เพราะต้องอยู่เฝ้าบ้านให้แม่
    ข้อ 1 พอมี แต่ถ้าให้จบก็ไม่ไหวอ่ะ แพงเกิน
    เหลือ 2 กะ 4

    กำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะลงไหนดี เพราะตอนนี้จำกัดเส้นไว้ที่ รัฐ แคลิฟอร์เนีย (ก็บ้านแม่อยู่นี่อ่ะ )
    ระหว่าง   http://www.berkeley.edu/  หรือ http://www.usfca.edu/ และสุดท้าย http://www.ucla.edu/
    เหอๆ ที่ไหนดี ช่วยกัน Comment หน่อยเน้อ
    มีต่อภาค 2
     

      
     

    July 24

    ความดีเนี่ย กินเท่าไหร่ก็ไม่หมด เน้อ

    เริ่มมาก็ขอบ่นก่อนเลยนะ ว่า . . เ บื่ อ ... ม  า  ก .......
    อยากกลับไปเรียนจังเลย แต่ยังติดต่อที่เรียนไม่ได้เลยอ่า
    คิดดูว่าว่างๆหางานทำแก้เซ็งดีกว่า
    เลยไปเจอประกาศทางเน็ตว่า ม.ราชภัฏ เค้ารับสมัครอาจารย์
    เออ คุณสมบัติตรงพอดีเลย ตำแหน่ง อาจารย์ และ จนท.ห้องปฏิบัติงานคอมฯ
    2 อันนี่ทำพร้อมกันนะ รับ 2 ตำแหน่ง
    ไปสมัครดู กลับดีกว่า
    ไม่ใช่คนเยอะ หรือสัมภาษณ์ยาก
    แต่มันมีสัญญาการจ้างงานนี่ดิ
    4 ปี เป็นอย่างต่ำ
    อ่อ เงินเดือนก็โอเคแฮะ 9,450 บ.(ยังไม่หักประกันสังคมนะ)
     แล้วกลับทำไมล่ะ...
    ก็อีกไม่นานจะไปเรียนต่อแล้ว นึกว่ารับแค่ 1 เทอมอ่ะดิ
    สอนไม่ครบ 4 ปี เขาปรับเงินด้วยนะเออ
    เลยต้องอยู่แบบ เ บื่ อ ....ๆ  ต่อไป

    ..........................................................

    วันเสาร์ที่ผ่านมาได้ดู "คนดีที่โลกรอ หมอโฮจุน" ซึ้งดีแฮะ
    เป็นเรื่องที่เกิดหลังยุคของ แด จัง กึม 50 ปี
    เรื่องมีอยู่ว่าหมอโฮ เป็นลูกของของนางรำผู้ต่ำต้อย
    พี่แกต้องการอัพเกรดไลฟ์สไตล์ให้ดีขึ้น
    จึงไปเป็นเด็กต้มยาบ้านหมอ "ยูจิน"
    ระหว่างภารกิจก้อพบกับอุปสรรคต่างๆนานา
    หากคิดว่าจังกึมโดนเรื่องร้ายๆ มาเยอะล่ะก้อ
    เรื่องไอ้หมอนี่ขี้ๆไปเลย
    หมอยูจินมีลูกชายคนนึงซึ่งนิสัยเลวคล้ายๆแม่ของมัน
    ชื่อ "โดจิ"
    ซึ่งไอ้โดจิเนี่ยมันชอบแกล้งหมอโฮแต่เด็กแล้ว
    หมอโฮก็พยายามฝึกฝนตัวเองเพื่อจะเป็นหมอให้ได้
    จนตัวเองเชี่ยวชาญทางด้านการรักษาผู้ป่วย
    วันนึงมีคนยากจนมาให้หมอโฮรักษา หมอโฮก็รักษาให้ แต่หลังจากนั้น
    ทางการมาจับตัวไปโบย
    เพราะไม่มีใบประกอบวิชาชีพ(อืม....น่าคิดนะ)
    ต่อมาอีกนิด หมอโฮได้เมียครับ เป็นลูกผู้ดีตกยาก แต่ก็เป็นสุดยอดภรรเมียอันดับ 1 เลยก็ว่าได้
    หมอโฮพยายามอีกจนได้ใบประกอบฯ
    และได้ไปรักษาแม่ของขุนนางท่านนึงที่เป็นอัมพาตจนหายด้วยการฝังเข็ม
    หมอโฮได้ของกำนัลมามากมาย แต่
    แม่ของไอ้โดจิ มันให้ลูกน้องมายึดของที่ขุนนางให้มาไปหมดเพราะอ้างว่า "น้ำหน้าอย่างพวกแกน่ะเหรอจะครอบครองของสิ่งนี้ได้"
    ใครได้ดูตอนที่แม่ไอ้โดจิมานั่งชื่นชมของกำนัลที่ไปกรรโชกทรัพย์เค้ามาอ่ะ อยากกระทืบอิ๊บอ๋าย
    กรรโชกไม่พอ เอาเมียกะแม่มาโบยเล่นด้วยนะ (น่ากระทืบยิ่งขึ้นอีก)
     
    วันนึงโอกาสมาถึง
    หมอโฮแกต้องไปสอบเข้า เพื่อเป็นหมอหลวงที่เมื่องหลวง
    ระหว่างทางพบกับคนที่เจ็บไข้ได้ป่วย เลยต้องรักษาให้
    รักษาเสร็จแทนที่จะไปสอบ ดันมาโดนคนนำทางหลอกไปรักษาแม่ตัวเองอีก
    เอาวะ! ไหนๆก็รักษาไปเยอะแล้ว อีกคนเป็นไรไป
    รักษาเสร็จเหลืออีก 2 วัน จะถึงวันสอบ แถมต้องเดินอีก 200 ลี้ (1 ลี้ เท่ากับ 1/2 กม.)
    กำลังจะเดินทางไอ้คนนำทางดันเสนอความคิดดีๆมาอ่ะดิ
    มันบอกว่า ถ้ามีม้าจะทำให้ถึงเร็วขึ้น
    โอ้พระเจ้า คิดได้ไงอ่ะ ไอ้คนนำทางเลยอาสาจะไปหาม้ามาให้
    หมดไป 1 คืน หมอโฮรอไม่ไหว ไปเลยดีกว่า
    "หยุดนะ!" ยอมให้จับซะดีๆ เสียง จนท.ดังมาจากข้างหลัง
    "ข้าทำอะไรผิด ข้าจะไปสอบ ปล่อยข้าไปเน้อ" โฮจุนขอร้องด้วยความตกใจ
    "เจ้าน่ะสมคบคิดขโมยม้ากับคนนำทางใช่ไหม"
    .............เข้าซังเตอีกครึ่งคืน
    แต่.....ทันใดนั้นเอง มี จนท. มาปล่อยหมอโฮออกมา
    เพราะว่า ชาวบ้านที่หมอโฮช่วยไว้ มาขอร้องนายอำเภอให้ปล่อยหมอโฮไป
    นายอำเภอทราบข่าว จึงชมว่าเชย (อ้าว!) อ่ะล้อเล่น ชมจริง และให้ม้ามา 1 ตัว แถมสติ๊กเกอร์ผ่านด่าน
    เวลาเจอด่านตรวจจะได้ไม่โดนรีดไถเหมือนตำรวจไทยไง อุ๊บ!!!!!
    ขี่ม้ามา .... ตกม้าอีก เวรกรรม สลบไป ครึ่งคืน
    มาถึงเมืองหลวงแล้วครับ แต่ไม่ได้เข้าสอบ เสียใจด้วย
    หมอโฮต้องกลับบ้านตัวเปล่า แถมคนที่สอบได้คือไอ้โดจิ ตัวร้ายนั่นเอง
    โดจกลับบ้านด้วยเกียรติยศ ชาวบ้านต่างสรรเสริญ แต่หมอโฮนี่สิ เศร้า มีแต่คนซ้ำเติม
    ทว่า ฟ้ายังมีตา นายอำเภอที่เคยให้มากะหมอโฮอ่ะ ส่ง Fw mail ไปทั่วเมืองเลย ว่า โฮจุนคือคนดีที่โลกรอจริง น้ำใจท่านนั้นประเสริฐยิ่งนัก
    โดจิเซ็งเลยครับ ไม่มีใครมาเห่อตัวเองแล้ว
    ด้วยความน้อยใจ โจจึงรีบเข้าเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่ง
    หมอโฮจะเป็นเช่นไร แล้วจะได้เป็นหมอหลวงสมใจหรือไม่
    โปรดติดตาม เปาบุ้นจิ้น 16.45 น. เหอ จั่นเจายังเท่ห์อยู่เลย 10 ปีก่อนก็เท่ห์
    เปิดศาล................หวางเฉา หม่าฮั่น จางหลง เจ้าหู่ เตรียมเครื่องประหารหัว ... เปิดมีด ประหาร!!!
      ไค่ฟงเหยิวเก่อ ป่าวชิงเทียน ถึ่เหมียอู๋ซึ เปียนจ่งเจียน .......
    อ่อโฮจุน เสาร์ - อาทิตย์ 18.30 เด้อ
    July 13

    ณ วันนี้ ได้แชมป์แล้ว

    หลังจาก Router เสียไป 1สัปดาห์เต็ม ทำให้ขาดการติดต่อจากโลกภายนอกไปนิดหน่อย มาอีกที อิตาลี เป็นแชมป์ไปละ ใครจะไปรู้ว่าลูกโหม่งของซีดาน แรงจนทำให้มาเตราซี่กระเด็นไปเลย ถึงตอนนี้คงรู้แล้วว่ามาเตราซี่พูดอะไรกะซีดาน จะด่าพ่อ ล่อแม่หรืออะไรก็ตามเถอะ มันทำให้ฉากสุดท้ายในชีวิตนักเตะของเขาต้องจบแบบไม่สวยเท่าไหร่
    เห็นภาพตอนที่เขากำลังเดินผ่านถ้วยจูริเม่ แล้วร้องไห้มันสะเทือนใจยังไงก็ไม่รู้
    อืม..........ทำไรกันอยู่หว่าทุกๆคน
    บอลจบแล้วนะ
    ตื่นเช้าๆกันได้แล้ว
    อรุณสวัสดิ์
    July 05

    4 ทีมสุดท้าย แล้ว

    ตอนนี้กำลังนั่งดู GER - ITA อยู่
    ในนาทีที่ 119 กรอสโซ่ยิงประตูกระชากใจกองเชียร์เยอรมันทั่วโลก
    นาทีที่ 120 เดล ปิเอโร่ ยิงประตูปิดท้าย ทำให้ 23 ขุนพลอินทรีเหล็กหัวใจสลาย
    แต่
    อังกฤษแมร่งแพ้ ...... ไม่โทษใครหรอกนะ เพราะแค่พื้นที่หน้าประตูไม่กี่หลา
    ที่นักเตะอังกฤษมีโอกาสยิง ต่อหน้านาย ท ว า ร ที่ชื่อว่า " ริคาร์โด "
    เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ไอ้นี่แหละเซฟจุดโทษอังกฤษได้
    ปีนี้ ของเก่ากำเริบ ยิงไม่เข้าซะงั้น
    แลมป์พาร์ด - ยิงให้เชลซียังง่ายกว่านิ
    เจอร์ราร์ด - ลูกยิงครึ่งสนามของพี่ในนัดชิง FA CUP อ่ะ ยิงยากกว่ายิงจุดโทษเลย
    คาร์ราเกอร์ - เข้าใจอ่ะว่าเป็นกองหลัง ไม่ค่อยได้ยิง
    .......โอเว่น ฮาร์กรีฟเล่นดีชะมัด เนอะ
    ไอ้ที่อ่านกันอยู่เนี่ย ดูบอลกันมั่งป่าวหว่า?
     เชียร์ฝรั่งเศสแล้วนะ สงสารซีดานอ่า แก่แว้ว....